ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ប្រទេសឥណ្ឌាតែងតែគាំទ្រដល់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ តាមរយៈលើកកម្ពស់ការអភិវឌ្ឍ អធិបតេយ្យភាព និងកំណែទម្រង់ពហុភាគី

ចែករំលែក ៖

AKP ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី៣ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦--ភាពជាដៃគូរវាងឥណ្ឌានិងអន្តរជាតិ ពោលការពង្រឹង លើកស្ទួយប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។ ប្រទេសឥណ្ឌាតែងតែគាំទ្រដល់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ តាមរយៈលើកកម្ពស់ការអភិវឌ្ឍ អធិបតេយ្យភាព និងកំណែទម្រង់ពហុភាគីដើម្បីជួយបង្កើតអនាគតពិភពលោកដ៏សមធម៌ដ៏ប្រសើរមួយ។

ប្រទេសឥណ្ឌាបានទទួលឯករាជ្យពី អង់គ្លេសនៅថ្ងៃទី១៥ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៤៧។ ហើយនៅថ្ងៃទី១៩ ខែកញ្ញា នៅឆ្នាំដដែនោះ លោកស្រី Vijayalakshmi Pandit ថ្នាក់ដឹកនាំគណៈប្រតិភូឥណ្ឌា ប្រចាំអង្គការសហប្រជាជាតិបានថ្លែងសុន្ទរកថាមួយទៅកាន់មហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ ដោយពន្យល់ប្រាប់ថា ប្រទេសឥណ្ឌានឹងមិនដើរតាមជម្លោះសង្គ្រាមត្រជាក់នោះទេ។ លោកស្រីបានលើកឡើងថា “យើងមិនអាចបរិភោគមនោគមវិជ្ជាណាមួយបានទេ។ … អាហារ សម្លៀកបំពាក់ ជម្រក ការអប់រំ សេវាវេជ្ជសាស្រ្តគឺជារបស់ដែលយើងត្រូវការជាទីបំផុត”។

ការគាំទ្ររបស់ប្រទេសឥណ្ឌាចំពោះសិទ្ធិសម្រេចវាសនាដោយខ្លួនឯង របស់ប្រទេសស្ថិតក្រោមអាណានិគម បាននាំឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរសំខាន់ៗ។ នៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៦៣ ប្រទេសដែលឥឡូវពេលនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៏ ឬ "សាកលខាងត្បូង" បានជំរុញអោយមានការធ្វើវិសោធនកម្ម ធម្មនុញ្ញ អង្គការសហប្រជាជាតិដោយស្នើរបង្កើនចំនួនតំណាងកាន់តែច្រើនឡើងនៅក្នុងស្ថាប័នអង្គការសហប្រជាជាតិ សម្រាប់ផ្តោតលើសន្តិភាព សន្តិសុខ និងការអភិវឌ្ឍ។ការអនុម័តបានធ្វើឡើងដោយទទួលបានសំឡេងបោះឆ្នោតគាំទ្រ 2/3នៅក្នុងមហាសន្និបាត អង្គការសហប្រជាជាតិ។

ហើយជាលទ្ធផលពួកគេបានបង្កើនតំណាងដោយបង្កើនអាសនៈជាប់ឆ្នោតនៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខចំនួន១០ និងអាសនៈក្រុមប្រឹក្សាសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គម (ECOSOC) ចំនួន ៥៤។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយការមានអាសនៈបន្ថែមទៀតមិនបានផ្តល់ឱ្យប្រទេសទាំងនេះនូវអំណាចពិតប្រាកដនោះទេ ព្រោះមហាសន្និបាត និង ក្រុមប្រឹក្សាសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គម បោះឆ្នោតតាមបែបអំណាចវេតូពីសំណាក់សមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍ទាំងប្រាំរបស់ខ្លួន (P5)ដែលអាចប្រើប្រាស់អំណាចវេតូរបស់ពួកគេដើម្បីរារាំងការសម្រេចចិត្ដ៏សំខាន់ណាមួយ។

ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ឬ សកលលោកខាងត្បូងបានពង្រឹងជំហានរបស់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៦៤ដល់ឆ្នាំ២០១៥។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ វេទិកា G-77 (ក្រុមប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ចំនួន ៧៧) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៧ ធម្មនុញ្ញអាល់ហ្សេរីបានកំណត់អាទិភាពសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចសង្គម កាន់តែលឿនតាមរយៈកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ។

ប្រទេសឥណ្ឌាបានក្លាយជាប្រធានដំបូងនៃ G-77 ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧០។

ការទូតប្រកបដោយការសកម្មបានជួយការពារផលប្រយោជន៍ស្នូលរបស់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ឬសាកលលោកខាងត្បូង ជាពិសេសអធិបតេយ្យភាព ខណៈពេលដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចូលរួមក្នុងច្បាប់អន្តរជាតិក្រោយចប់សង្គ្រាមត្រជាក់ ដើម្បីសណ្តាប់ធ្នាប់ពិភពលោកថ្មី។ នេះរួមមាន៖

• “ការទទួលខុសត្រូវរួម ប៉ុន្តែខុសគ្នា” នៅក្នុងអនុសញ្ញាក្របខ័ណ្ឌអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ (ឆ្នាំ១៩៩២)។

• “ការប្រព្រឹត្តពិសេស និងខុសគ្នា” ក្នុងពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ ដែលគាំទ្រគោលនយោបាយ ដូចជាពន្ធខ្ពស់ក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងអង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក (ឆ្នាំ១៩៩៤) ដែលបានចុះហត្ថលេខានៅទីក្រុង Marrakesh។

របៀបវារៈឆ្នាំ ២០៣០ (២០១៥) គឺជាផែនការសកលមួយដែលមាន SDGs ចំនួន ១៧ ដែលរួមបញ្ចូលគ្នានូវគោលដៅសង្គម សេដ្ឋកិច្ច បរិស្ថាន និងនយោបាយ។ នាយករដ្ឋមន្ត្រីឥណ្ឌា លោក ណារិនដ្រា ម៉ូឌី បានមានប្រសាសន៍ថា “របៀបវារៈអភិវឌ្ឍន៍របស់ឥណ្ឌាភាគច្រើនត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយចីរភាព”។

របៀបវារៈឆ្នាំ ២០៣០ (២០១៥) គឺជាកិច្ចព្រមព្រៀងដ៏សំខាន់មួយដែលប្រទេសនានាបានព្រមព្រៀងគ្នាថា សន្តិភាព សន្តិសុខ និងការអភិវឌ្ឍមានទំនាក់ទំនងគ្នាមិនមែនជាបញ្ហាដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះទេ។ បណ្តាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ រំពឹងថា ប្រទេសអ្នកមាន និងស្ថាប័នអន្តរជាតិនឹងជួយគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយចីរភាពSDGsអោយទទួលបានជោគជ័យដោយផ្តល់៖

• ការគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុគ្រប់គ្រាន់តាមរយៈអង្គការអន្តរជាតិ និង

• ការទទួលបានបច្ចេកវិទ្យាដោយគ្មានការរឹតត្បិតខ្លាំងពេក។

ប្រទេសឥណ្ឌាបានក្លាយជាប្រធានដំបូងនៃ G-77 ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧០។

• ការគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុគ្រប់គ្រាន់តាមរយៈអង្គការអន្តរជាតិ និង

• ការទទួលបានបច្ចេកវិទ្យាដោយគ្មានការរឹតត្បិតខ្លាំងពេក។

ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ជំនួយនេះមិនបានផ្តល់តាមការពួកគេរំពឹងទុកនោះទេ។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០១៥ មក ពិភពលោកបានផ្លាស់ប្តូរចេញពីគំនិតដែលថា ប្រទេសមហាអំណាចធំៗមានកាតព្វកិច្ចក្នុងការទទួលខុសត្រូវធំជាងគេ ដោយសារពួកគេ មានអំណាចវេតូរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ P5 (សមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍ទាំង ៥ នៃក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខ) ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥។ របៀបវារៈអភិវឌ្ឍន៍របស់ប្រទេសឥណ្ឌាភាគច្រើនត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយចីរភាព។

ការធ្វើជាប្រធាន G-20 របស់ប្រទេសឥណ្ឌាក្នុងឆ្នាំ ២០២៣ និងកិច្ចប្រជុំកំពូល Voice of the Global South បានជួយនាំមកនូវក្តីសង្ឃឹម និងផែនការសកម្មភាពច្បាស់លាស់សម្រាប់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។ ក្នុងកិច្ចប្រជុំបានសង្កត់ធ្ងន់លើ "ពហុភាគីនិយមដែលបានកែទម្រង់" និងសិទ្ធិក្នុងការអភិវឌ្ឍ ជាសិទ្ធិមនុស្ស។

ដើម្បីពង្រឹងកិច្ចការនេះ ប្រទេសឥណ្ឌា និងសាកលខាងត្បូង គួរតែប្រើប្រាស់មាត្រា ១០៩នៃធម្មនុញ្ញអង្គការសហប្រជាជាតិជាវេទិកាថ្មីសម្រាប់ការសន្ទនា និងការទូត ហើយផ្តោតលើការអនុវត្តមាត្រា ១០៩៕

ដោយ៖ គង់ សិរីរ័ត្ន, ប្រភព៖ ស្ថានទូតឥណ្ឌាប្រចាំព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា