AKP ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី០២ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦ -- ក្រមបរិស្ថាន និងអេកូឡូស៊ីដំបូងរបស់ប្រទេសចិន បង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់ពីច្បាប់បរិស្ថានដែលបានបែកខ្ញែក និងមានប្រតិកម្ម ទៅជាក្របខ័ណ្ឌច្បាប់ដែលដឹកនាំដោយរដ្ឋ។ តាមរយៈការបង្រួបបង្រួមច្បាប់ដាច់ដោយឡែកជាង៣០ច្បាប់នេះ បានលុបបំបាត់ភាពមិនច្បាស់លាស់ផ្នែកច្បាប់ដែលពីមុនត្រូវបានកេងប្រវ័ញ្ចដោយផលប្រយោជន៍ឧស្សាហកម្ម និងលើកកម្ពស់ការអភិវឌ្ឍបៃតងពីគោលនយោបាយសាមញ្ញទៅជាគោលការណ៍ច្បាប់ជាមូលដ្ឋាន។ ស្ថាប័នភាវូបនីយកម្មនេះ បានបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរពីការគ្រប់គ្រងការបំពុលដោយសាមញ្ញឆ្ពោះទៅរកការគ្រប់គ្រងដ៏ទូលំទូលាយនៃប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំងមូល។

លក្ខណៈពិសេសមួយនៃក្រមនេះ គឺការរួមបញ្ចូលគោលដៅ «កាបូនពីរ» ដែលជាការឡើងដល់កម្រិតកំពូលនៃការបំភាយឧស្ម័ននៅត្រឹមឆ្នាំ២០៣០ និងឈានដល់អព្យាក្រឹតភាពនៅត្រឹមឆ្នាំ២០៦០ ទៅក្នុងបទប្បញ្ញត្តិច្បាប់ដែលមានកាតព្វកិច្ច។ មិនដូចគោលនយោបាយអាកាសធាតុដែលមានសេចក្តីប្រាថ្នា ឬងាយនឹងបង្កជាហេតុដែលតែងតែឃើញនៅក្នុងបទបញ្ជាសេរីនិយមលោកខាងលិចនោះ វិធីសាស្រ្តរបស់ប្រទេសចិនបានផ្តល់នូវភាពប្រាកដប្រជាជាយុទ្ធសាស្ត្ររយៈពេលវែងដោយបង្កប់គោលនយោបាយម៉ាក្រូទៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធច្បាប់អចិន្ត្រៃយ៍។ លើសពីនេះទៀត ដំណើរការព្រាងបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យរបស់ប្រជាជនទាំងមូល ដោយបញ្ចូលមតិយោបល់សាធារណៈរាប់ពាន់ដើម្បីបង្កើតកិច្ចសន្យាសង្គមដែលបង្កើតជីវិតរស់នៅដ៏ល្អ ដែលមិនអាចបំបែកចេញពីសុខភាពអេកូឡូស៊ីបានទេ៕

ដោយ៖ យា ចិន្ដាខន្ដី (ប្រភព៖ ឆាយណាដេលី)