AKP សៀមរាប ថ្ងៃទី២ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦

នៅពេលរដូវធ្វើស្រែចម្ការត្រូវបានបញ្ចប់ កសិករជាច្រើននៅតាមជនបទតែងស្វែងរកមុខរបរបន្ថែម ដើម្បីបន្តរកប្រាក់ចំណូលផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ។ ជាក់ស្ដែង គ្រួសារកសិករមួយចំនួន ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកអង្គរធំ ខេត្ដសៀមរាប បានចិញ្ចឹមជ្រូកជាលក្ខណៈគ្រួសារទៅតាមស្ថានភាពគ្រួសារនីមួយៗ ដើម្បីជួយផ្ដល់ប្រាក់ចំណូលបន្ថែមដល់គ្រួសាររបស់ខ្លួន បន្ទាប់ពីទំនេរពីការងារធ្វើស្រែចម្ការនោះ។

សម្រាប់លោកស្រី ហ៊ិន គៅ ជាកសិករម្នាក់រស់នៅស្រុកអង្គរធំ ខេត្តសៀមរាបដែលបានចិញ្ចឹមជ្រូកជាលក្ខណៈគ្រួសារនិយាយថា ការចិញ្ចឹមជ្រូកជាលក្ខណៈគ្រួសារ មិនត្រឹមតែជាមុខរបរបន្ទាប់បន្សំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានក្លាយជាប្រភពចំណូលដ៏សំខាន់ ដែលជួយទ្រទ្រង់សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារឱ្យមានស្ថិរភាពពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ រស់នៅក្នុងបរិវេណផ្ទះដ៏សាមញ្ញមួយ សំឡេងជ្រូកដែលកំពុងស៊ីចំណី និងសកម្មភាពថែទាំសត្វជាប្រចាំ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ស្ត្រីកសិកររូបនេះ។ លោកស្រីបាននិយាយបញ្ជាក់ថា៖ «បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការងារស្រែចម្ការ ខ្ញុំតែងចំណាយពេលភាគច្រើនទៅលើការរៀបចំចំណី សម្អាតទ្រុង និងតាមដានសុខភាពសត្វ ដើម្បីធានាថាជ្រូកទាំងអស់លូតលាស់បានល្អ និងអាចលក់ចេញបានតម្លៃសមរម្យ»។

លោកស្រី ហ៊ិន គៅ បានឱ្យដឹងទៀតថា ការប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមជ្រូកនេះគឺធ្វើឡើងជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដែលបច្ចុប្បន្ន លោកស្រីមានជ្រូកមេចាស់ក្មេងចំនួន ៧ក្បាល និងជ្រូកសាច់ចំនួន ១២ក្បាល។ លោកស្រីបានអះអាងថា៖ «តាមរយៈបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែង ខ្ញុំយល់ឃើញថា ការចិញ្ចឹមជ្រូកអាចផ្តល់ប្រាក់ចំណូលជាបន្តបន្ទាប់ ប្រសិនបើមានការគ្រប់គ្រងបានល្អ និងចេះប្រើប្រាស់ធនធានដែលមានស្រាប់នៅក្នុងសហគមន៍»។ លោកស្រីបានបញ្ជាក់ឱ្យដឹងថា ការចិញ្ចឹមជ្រូកសាច់ និងការចិញ្ចឹមជ្រូកមេយកកូន មានលក្ខណៈខុសគ្នា ហើយសម្រាប់ជ្រូកសាច់ ការថែទាំមានភាពងាយស្រួល មិនត្រូវការកម្លាំងពលកម្មច្រើន និងអាចលក់បានក្នុងរយៈពេលខ្លីជាង។ លោកស្រី ហ៊ិន គៅ បានឱ្យដឹងផងដែរថា ចំពោះម្ចាស់កសិដ្ឋានត្រូវចំណាយដើមទុនខ្ពស់លើការទិញចំណីរោងចក្រ ដែលជាបន្ទុកមួយសម្រាប់គ្រួសារកសិករខ្នាតតូច។

ផ្ទុយទៅវិញ ការចិញ្ចឹមជ្រូកមេយកកូន អាចកាត់បន្ថយការចំណាយលើចំណីបានច្រើន ដោយអាចប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើមដែលមានស្រាប់ក្នុងភូមិ ដូចជា ដើមចេក ត្រាវ និងសំណល់ផ្ទះបាយ។

តែទោះបីយ៉ាងណា លោកស្រីបានលើកឡើងផងដែរថា វត្ថុធាតុទាំងនេះត្រូវបានយកមកហាន់ រួចដាំជាបបរសម្រាប់ជាចំណីជ្រូក ហើយបើទោះបីជាវិធីសាស្ត្រនេះអាចជួយសន្សំថវិកាបានច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែត្រូវការកម្លាំង និងពេលវេលាច្រើនក្នុងការរៀបចំ។ លោកស្រី ហ៊ិន គៅ បានរៀបរាប់បន្ថែមថា៖ «បើចិញ្ចឹមជ្រូកសាច់ ងាយស្រួលជាង មិនសូវហត់ទេ តែត្រូវទិញចំណីរោងចក្រ។ ចំណែកជ្រូកមេយកកូន ចំណាយតិចជាង ប៉ុន្តែហត់ក្នុងការរៀបចំចំណី ដូចជាហាន់ដើមចេក ត្រាវ និងប្រមូលសំណល់ផ្ទះបាយមកដាំបបរ» ។

ជាមួយគ្នានេះ អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកស្រី ហ៊ិន គៅ នៅតែបន្តមុខរបរនេះ គឺដោយសារតែវាអាចបង្កើតចំណូលបានច្រើនគួសម។ ក្រៅពីការលក់ជ្រូកសាច់ទៅទីផ្សារ លោកស្រីក៏អាចលក់កូនជ្រូកពូជទៅឱ្យអ្នកចិញ្ចឹមផ្សេងទៀតផងដែរ។

តាមការបញ្ជាក់របស់លោកស្រី ហ៊ិន គៅ ការលក់កូនជ្រូកពូជអាចផ្តល់ប្រាក់ចំណេញល្អជាងការលក់ជ្រូកសាច់នៅពេលខ្លះ ដោយសារតម្រូវការទីផ្សារនៅតែមានជាបន្តបន្ទាប់។

ចំពោះជ្រូកមេមួយក្បាល ត្រូវចំណាយពេលប្រមាណជិត ៤ខែ បន្ទាប់ពីដាក់បា ទើបអាចសម្រាលកូនបាន។ បន្ទាប់ពីកូនជ្រូកកើត និងមានអាយុប្រមាណ ១ខែ លោកស្រី ហ៊ិន គៅ អាចលក់ចេញទៅទីផ្សារ ឬលក់ឱ្យកសិករផ្សេងៗដែលចង់យកទៅបន្តចិញ្ចឹម។ ចំណូលដែលទទួលបានពីការលក់កូនជ្រូក និងជ្រូកសាច់ បានជួយឱ្យគ្រួសាររបស់លោកស្រី ហ៊ិន គៅ មានលទ្ធភាពផ្គត់ផ្គង់ការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ ព្រមទាំងទុកសន្សំសម្រាប់ការងារកសិកម្មនៅរដូវបន្ទាប់ផងដែរ។

សូមជម្រាបជូនថា ក្នុងបរិបទដែលវិស័យកសិកម្មនៅតែជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជីវភាពប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើន ការចិញ្ចឹមសត្វជាលក្ខណៈគ្រួសារ កំពុងក្លាយជាជម្រើសដ៏មានសក្តានុពលសម្រាប់បង្កើនប្រាក់ចំណូល និងកាត់បន្ថយហានិភ័យពីការពឹងផ្អែកលើដំណាំតែមួយមុខ។ ដូចជាករណីរបស់លោកស្រី ហ៊ិន គៅ គឺជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងមួយ ដែលបង្ហាញថា ការចេះប្រើប្រាស់ធនធានក្នុងមូលដ្ឋាន រួមផ្សំជាមួយការខិតខំប្រឹងប្រែង អាចប្រែក្លាយមុខរបរតូចមួយឱ្យក្លាយជាប្រភពចំណូលដ៏មានតម្លៃសម្រាប់គ្រួសារ។

សម្រាប់មុខរបរចិញ្ចឹមជ្រូករបស់លោកស្រី ហ៊ិន គៅ ពីស្រែចម្ការដែលផ្តល់ផលតាមរដូវ មកកាន់ទ្រុងជ្រូកដែលផ្តល់ចំណូលជាប្រចាំ ការខិតខំរបស់ស្ត្រីកសិកររូបនេះ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពអត់ធ្មត់ ការច្នៃប្រឌិត និងឆន្ទៈក្នុងការកែលម្អជីវភាពរស់នៅ ដែលជាកម្លាំងជំរុញដ៏សំខាន់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ និងសហគមន៍ជនបទ៕

ដោយ៖ ឃុត សៅ